Column: Een mensenboekje
“Mag ik zo’n mensenboekje van jullie?” vroeg ze, terwijl ze haar jas nog half aan had. Ze keek me open aan.
“Je bedoelt het wensenboekje?” vroeg ik voorzichtig, met een glimlach.
Ze keek even verbaasd op, en toen schoot ze in de lach. “O ja! Wensenboekje natuurlijk.”
Maar ik dacht alleen maar: nee hoor, mensenboekje, dat is eigenlijk precies wat het is.
Want ja, officieel heet het ons wensenboekje. Een boekje waarin je stap voor stap kunt opschrijven hoe je afscheid eruit mag zien. Welke muziek je graag wilt, wie er moet spreken, waar het mag plaatsvinden, wat je sfeer is. Maar de wensen die mensen opschrijven, gaan zelden alleen over dingen. Ze gaan over wie je bent.
Over wat jou jou maakt. Over de mensen om je heen, de waarden die je belangrijk vindt, de verhalen die verteld mogen worden. Het zijn geen losse uitvaartonderdelen, het zijn stukjes van een leven.
Daarom voelde die verspreking zo raak.
Wat mensen wensen, zegt iets over wie ze zijn.
En dus is het eigenlijk een mensenboekje.
Soms schrijven mensen in stilte een paar dingen op, alleen voor zichzelf. Soms doen ze het samen met een partner of kinderen, tijdens een rustig gesprek aan tafel. En soms leidt het invullen tot de meest waardevolle gesprekken, over vroeger, over verlies, over liefde, over het leven zelf. Want praten over afscheid, is praten over verbondenheid.
En wanneer het moment komt, is het zo helpend. Voor de mensen die achterblijven. Omdat ze mogen terugvallen op woorden die ooit zijn opgeschreven. Omdat ze weten: dit klopt. Dit past. Dit is zoals jij het had gewild.
Dus misschien moeten we die verspreking helemaal niet corrigeren.
Misschien is het mensenboekje wel precies de juiste naam.
Een klein boekje, vol grote dingen.
Over liefde. Over keuzes. Over jou.
Lieve groet,
Renske
