Voor zijn kinderen hoefde het niet, maar voor zichzelf wel
Hij belde me zelf. Een man van eind zestig, vitaal, vriendelijk, maar met een zekere onrust in zijn stem. “Ik weet dat het nog niet zover is,” zei hij, “maar ik wil dat straks alles goed geregeld is.”
Ik stelde voor om het gesprek samen met (een van) zijn kinderen te voeren. Niet omdat hij dat niet alleen zou kunnen, maar omdat zulke gesprekken vaak nóg waardevoller worden als je ze samen voert. Hij twijfelde even. “Voor mijn kinderen hoefde het allemaal niet zo nodig,” zei hij, “maar misschien is het toch goed als ze erbij zijn.”
En zo zat hij een paar dagen later bij ons aan tafel, samen met zijn dochter. Zij kwam wat afwachtend binnen, maar luisterde met aandacht. Naar zijn keuzes, zijn twijfels, zijn wensen. En naar wat er allemaal wél mogelijk was.
We liepen samen door de opties: begraven of cremeren, wel of geen kerkdienst, de rouwauto of misschien iets anders. Hij dacht hardop na: Wat past bij mij? Wat is fijn voor mijn kinderen?
Zijn voorkeur ging uit naar eenvoud. Een wade in plaats van een kist. Zijn favoriete muziek, een mooie tekst van Toon Hermans. En koffie met appeltaart, “want dat hoort er gewoon bij.”
Zijn dochter knikte. “Ik had geen idee dat je hier zo over dacht,” zei ze zacht. “Het is gek om het hier nu over te hebben, maar ook wel heel goed. Het opent mijn ogen.”
Aan het eind van ons gesprek zei hij:
“Het is raar, maar ik voel me lichter. Alsof ik iets moeilijks niet voor me uitschuif, maar onder ogen zie. En daar ben ik eigenlijk wel een beetje trots op.”
Vooraf je uitvaartwensen bespreken is geen somber gedoe. Het is een daad van liefde, voor jezelf én voor de mensen die achterblijven.
En samen in gesprek gaan, maakt het draaglijker. Soms zelfs mooi.
Lieve groet,
Renske